Pieterburen
Pieterburen
In Pieterburen werden we hartelijk ontvangen op het terras van de thuiskamer bij het Koffie- en Winkelmuseum. We kregen een kopje koffie van Alice, de beheerder en bewoonster van het pand. Al snel kregen wij van Alice te horen dat gezelligheid erg belangrijk voor haar is en met zo weinig mogelijk geroddel. Als je iets wilt weten, dan vraag je dat toch aan diegene (met typerend Amsterdams accent).. Samen met een vriendin vertelde ze over hoe ze in Pieterburen was beland, alle verschillende omzwervingen die ze binnen Pieterburen nog heeft gemaakt – een kroeg, camping, ander museum. Het terras, gevuld met hun gezelligheid en verhalen, vormde de thuisbasis voor de kar tijdens onze middag in Pieterburen.
Om het hoekje is het dorpsplein. Dit is een thuisbasis voor de vele toeristen die gaan wadlopen of het Pieterpad beginnen (of eindigen). Zo is er redelijk wat reuring in het dorp en loopt er altijd wel een nieuw gezicht rond. De mensen die hier wonen genieten daar wel van, de rust van een dorp met een beetje anonimiteit, de kleinschaligheid met toch een grote variëteit aan mensen.
Het is erg warm op de dag dat we het dorp bezoeken, en veel mensen kiezen ervoor om thuis, waar het koel is, te verblijven. Toch komen we na ons rondje aan bij nieuwe gasten die zich aansluiten bij de gezelligheid op het terras van de thuiskamer, oude bekenden, die ook genoeg verhalen te vertellen hebben. We zitten nog even na, met een glaasje fris onder de koelte van de parasol, en delen we de tekeningen van ons rondje en de gesprekken die we gevoerd hebben. Eigenlijk zouden we hier nog de hele avond kunnen blijven. Zo snel kun je je ergens thuis voelen, wanneer je kan aanschuiven aan een tafel waar het gemoedelijk is en je welkom geheten wordt.
